Dagelijks lezen we het in de krant en horen we het op radio en TV: misdragingen van het publiek in het openbaar vervoer. Buschauffeurs, conducteurs en controleurs worden mishandeld en/ of bespuugd. Materiaal vernield. Passagiers worden lastig gevallen of beroofd. Het is dagelijkse kost geworden en we kijken er al niet meer van op. Als we er zelf getuige van zijn kijken we angstig de andere kant op, of verlaten de plaats des onheil, bang om zelf betrokken te raken bij het incident, of erger, geconfronteerd worden met een aangifte van de dader tegen jou, die vaak ook nog het voordeel van de twijfel krijgt, waarbij de rechter de keus heeft uit de termen discriminatie, onevenredig gebruik van geweld, en wat dies meer zij.

Ed van Heijzen was 9 jaar controleur bij het openbaar vervoer in Rotterdam en maakte de materie van de andere kant mee, van de kant van de controleurs. Hij zag hoe sommige van zijn collegae omgingen met de macht die zij in hun functie hadden, vaak voortgekomen uit het feit dat zij een uniform droegen.

In het boekje werken met tranen in je ogen doet hij een boekje open over zijn ervaringen, afgewisseld met resultaten van onderzoeken naar de geweldsneigingen bij de mens. Waargebeurde verhalen die veel zullen losmaken bij de lezer.

Terwijl ik het boekje las, was er weer een bericht op de radio (12 juli 2009). Een chauffeur van Veolia was het ziekenhuis ingeslagen omdat hij een passagier wilde ontzetten die werd lastig gevallen door een agressieve passagier. Onlangs kreeg een buschauffeur een klap in zijn gezicht van een passagier die zijn tas vergat en die hij behulpzaam wilde zijn door de vergeten tas nog even door het raam aan te geven. In Gouda zijn het voornamelijk Marokkanen die het openbaar vervoer terroriseren, in het boek staat het verhaal over 8 Marokkanen die een angstige man achterna zaten tot in de Kijkshop. Toen het geweld zich daar tegen de vrouw van van Heijzen keerde omdat zij iets tegen haar hondje zei en daardoor zelf problemen kreeg met de leider van de band die dacht dat er zonder toestemming iets tegen HEM werd gezegd greep van Heijzen in.

In dat kader is het voor de leek zware kost om het boekje te lezen en begrip te krijgen voor de daders die worden geconfronteerd met buitensporig geweld van het controleapparaat van het openbaar vervoer. Toch heeft van Heijzen een punt dat het toegepaste geweld van de gezagsdragers altijd binnen proporties moet blijven en dat, als het dan eens uit de hand loopt de schuldige op zijn verantwoordingen dient te worden gewezen. Uit het boekje blijkt echter dat dit niet gebeurt, en groepschefs, leidinggevenden en politie elkaar indekken zodat de leiding van de RET geen idee heeft wat er werkelijk speelt. Het nu verschenen boekje zal hier in ieder geval verandering in brengen.