Het boek historische bussen laat echter voorbeelden zien van bussen die na hun actieve leven niet werden gesloopt of hergebruikt maar in oude luister werden hersteld en bewaard als museumbus. Dat hebben zij te danken aan het initiatief van mensen die inzagen dat ook autobussen onderdeel zijn van het mobiele erfgoed en dat het goed is om hier voorbeelden van te bewaren zodat ook latere generaties kunnen zien hoe de bussen van toen er uitzagen en kunnen ervaren hoe het vroeger was om met een bus te reizen.
Veel liefhebbers, vaak verenigd in vrijwilligersorganisaties en soms zelfstandig
opererend, soms gesteund door bedrijven of busmaatschappijen en soms geheel
voor eigen rekening zoals de Arnhemse Leyland 22 van de stichting Museumbussen,
hebben zich in de loop der tijd ingespannen om de bussen die hen na aan
het hart lagen te bewaren, te restaureren, te conserveren en weer op de
weg te krijgen of houden. Dat klinkt simpel als je het zo opschrijft en
leest, maar er zit een wereld achter van doorzettingsvermogen en inventiviteit
om die doelen te bereiken. Als een busbedrijf een bus afstoot is hij eigenlijk
op, afgeschreven. Vele zware jaren in weer en verkeer hebben hun tol geëist
en dat is het voertuig vaak aan te zien. Als het dan ook nog eens een
uitstervend model is, zoals de Leyland dan zijn de onderdelen meestal
ook niet meer te verkrijgen en begint de narigheid, die zich ook uit in
het probleem van stallen, specifieke vakkennis, tijd en mankracht. Ondanks
al die problemen zijn een aantal organisaties en particulieren er in geslaagd
een groot aantal bussen voor het nageslacht te bewaren in binnen- en buitenland.
Het boek geeft daar een kleine selectie van.
Frank van den Boogert
is al jarenlang medewerker van de S.V.A. en dat is te merken want de voorbeelden
van Nederlands museummaterieel bestaan voornamelijk uit foto's van deze
stichting. Wel wordt de schitterende Kromhout 327 van het Haags Bus Museum
manifest in het boek getoond, en bij de Engelse bussen valt vaak de naam
van Mart Leek. Maar over stichtingen als de MUSA Amsterdam, Stichting
Bever, NOV en NBM die ook een schitterende collectie museumbussen hebben
bewaard wordt in het boek met geen woord gerept. En dat is jammer maar
ook wel begrijpelijk omdat als het boek foto's van alle museumbussen die
in Nederland bewaard zijn gebleven zou bevatten het boek veel dikker ook
duurder zou uitvallen. Daarom na deze boekbespreking een aantal foto's
van de hand van uw recensent als goedmakertje. Bij foto's van derden is
dat vermeld.
Neemt niet weg
dat het boek historische bussen een schitterende uitgave is geworden,
niet in het minst door het schitterende fotowerk van Herman Scholten,
waarbij de detailfoto's van emblemen, knipperlichten, bestuurderszitplaatsen
en interieurfoto's een belangrijke rol spelen.
Na een kijkje in Nederland in het hoofdstuk Hollandse lijnen, waarbij zoals vermeld voornamelijk SVA-bussen acte de presence geven worden vervolgens Zwitserse, Duitse, Britse en Amerikaanse merken onder de loep genomen. In het hoofdstuk over de Greyhoundbussen valt vooral de enorme super Scenicruiser op. Aardig zijn de laatste hoofdstukken waarbij we eerst een kijkje nemen in Cuba waar Nederlands materieel het eeuwige leven lijkt te hebben. Het volgende hoofdstuk bewijst echter dat het ook anders kan met totaal door mos en struiken overwoekerde buswrakken waaruit blijkt dat niet elke historische bus het tot museumbus brengt.
Kortom, een fotoboek dat zich prettig laat lezen en een kijkje geeft in de keuken van de museumbus. Met dank aan allen die vele jaren van hun leven hebben besteed aan het rijdend op de weg brengen en houden van soms schitterend busmaterieel. Mede vanwege de lage aanschafprijs een aanrader.
